کارگردان: گاوین اوکانر
بازیگران: نیک نولتی – تام هاردی – جوئل ادگرتون – جنیفر موریسون – فرانک گریلو
مدت زمان: 139 دقیقه
درجه نمایشی: PG-13
ژانر: اکشن / درام / ورزشی
امتیاز: 8.5
محصول سال 2011
خلاصه داستان و توضیحات در دنیای سینما
جنگجو فیلمی است که توانسته رضایت توامان تماشاگران و منتقدان را به دست آورد. فیلم ترکیب جانداری است از اکشن و هیجان در داخل رینگ مسابقه و تنش های حسی و عاطفی در خارج رینگ. ورزشی که در این فیلم دستمایه قرار گرفته به «هنرهای رزمی ترکیبی» (MMA) معروف است و برای خودش قوانین و مقررات خاصی دارد. احتمالا اکثریت غریب به اتفاق تماشاگران (به خصوص غیر آمریکایی ها) آشنایی چندانی با این سبک مبارزه ندارند اما برای لذت بردن از این فیلم زیبا نیازی به هیچ آشنایی قبلی ای نیست. زیرا فیلم بیشتر درباره ی تعارض های خونین و سیاه در درون آدم هاست تا آنچه در درون رینگ اتفاق می افتد. غالب فیلم های ورزشی (و مخصوصا فیلم های ژانر بوکس) کم و بیش روایتگر قصه هایی درباره ی پیروزی هستند. اما جنگجو به ما می گوید که در یک پیروزی می تواند شکست وجود داشته باشد و در یک شکست می تواند پیروزی وجود داشته باشد. البته این چیزی نیست که در حین فیلم اتفاق بیفتد, بلکه چیزی است که بلافاصله پس از پایان فیلم رخ خواهد داد.
نمی توان گفت فیلمساز تلاشی برای پرملاط کردن مایه های اکشن فیلم اش نکرده اما می توان گفت که او در این مسیر راه افراط را نپیموده است. از این حیث جنگجو بیشتر شبیه به گاو خشمگین, عزیز میلیون دلاری و مبارز است تا راکی و همتایان اش. جنگجو سه کاراکتر اصلی و محوری دارد. هر سه ی این آدم ها بدجوری از درون شکسته اند و خواسته و ناخواسته در طلب رهایی و استخلاص از شر شیاطین درون هستند.
روایت فیلم متمرکز بر روی این سه مرد است: دو برادر قهر کرده از هم, به نام های تام کانلون (تام هاردی) و برندان کانلون (جوئل ادگرتون), و پدرشان پدی (نیک نولتی). تام یک تفنگدار نیروی دریایی کم حرف و ساکت است که در جنگ عراق شرکت داشته و حالا پس از یک غیبت طولانی چندین و چند ساله به خانه ی پدری اش در پیتزبورگ بازگشته است. هدف تام از بازگشت به خانه تنها و تنها یک چیز است. او می خواهد نزد پدرش تمرین بکند تا در مسابقات فینال MMA شرکت کرده و جایزه ی 5 میلیون دلاری آن را ببرد. تام خاطرات بسیار بدی از پدرش دارد. او هنوز کتک هایی را که از این پدر الکلی بی رحم خورده بود به یاد دارد و همین طور زجرهای مادر مرده اش را. اما پدی دو سه سالی هست که نوشیدن را کنار گذاشته. پدی حتی در آن زمان هم یک مربی برجسته در ورزش MMA بود. این پدر نادم که علاقه ی خاصی هم به کتاب موبی دیک هرمان ملویل دارد, موافقت می کند که مربی گری پسرش را بپذیرد. البته تام این شرط را گذاشته که رابطه ی آنها باید صرفا یک رابطه ی مربی و شاگردی باشد.
پدی این شرط را پذیرفته اما امیدوار است از این طریق بلکه بتواند جبران مافات کرده و دل پسرش را به دست آورد. از طرف دیگر با برندان, برادر تام, آشنا می شویم. برندان دز آن سوی کشور در فیلادلفیا, به شغل معلمی در دبیرستان مشغول است. اما وضع مالی برندان خیلی بد است. او نتوانسته قسط های خانه اش را بدهد و بانک به زودی خانه اش را مصادره خواهد کرد. برندان به پول نیاز دارد و به همین دلیل تصمیم می گیرد که در تورنمنت MMA شرکت کند و جایزه 5 میلیون دلاری آن را ببرد. تس (جنیفر موریسون), همسر برندان مخالف این تصمیم شوهرش است. اما برندان اعتنایی نمی کند. او برای تمرین کردن نزد فرانک کامپانا (فرانک گریلو), مربی سرشناس و محترم, می رود; مربی ای که برای تمرینات اش از سمفونی های بتهوون استفاده می کند. دیری نمی گذرد که مدیران دبیرستان متوجه تمرینات و مسابقات شبانه ی برندان می شوند و نهایتا او را به حالت تعلیق در می آورند. و البته لازم به گفتن نیست که در پایان ماجرا دو برادر به فینال مسابقات می رسند که این چالشی است برای پدری که مابین دو پسرش گیر کرده و نمی داند طرف کدام یک را بگیرد و همچنین چالشی است بین دو برادر...
در فیلم های معمول ژانر بوکس تکلیف تماشاگر معلوم است زیرا در این فیلم ها معمولا یک هماورد منفی در برابر یک هماورد مثبت قرار داده می شود و طبیعتا هم تماشاگر خواهان پیروزی دومی است. اما در جنگجو هر دو هماورد مثبت هستند, و این یک موقعیت تازه و ضد کلیشه ای است که فیلم موفق به خلق آن شده. و باز برخلاف همه ی فیلم های ورزشی, نبرد آخر یک نبرد فیزیکی صرف نیست بلکه در اینجا نبرد بیشتر در مورد رهایی, استخلاص و خلاص شدن برادرها از شر شیاطین درون شان است. فیلمساز کلیشه های ژانر را معاف نمی کند بلکه آنها را ارتقا می بخشد و نتیجه چیز جالب و منحصر به فردی است. فیلم چهار بازی معرکه دارد, از نیک نولتی,جوئل ادگرتون, تام هاردی (بازیگری که ما را به یاد مارلون براندو جوان می اندازد) و جنیفر موریسون.
گاوین اوکانر کارگردان جنگجو موفق شده منظر تاریک و پرتنشی به فیلم خود بدهد. جنگجو یک فیلم استاندارد ورزشی نیست; اشارات و مضامین مستتر در فیلم بسیار ژرف تر و قدرتمند تر از غالب فیلم های ژانر است. فیلم گرچه موفق به تخلیه ی هیجانی تماشاگر می شود اما نتیجه گیری پایانی اش یک نتیجه گیریه تلخ و شیرین است. MMA شاید شکل متفاوت و تازه ای از مسابقات رزمی باشد اما عرصه ی حاصلخیز و پرثمری برای شکل گیری یک درام قدرتمند و یک فیلم عالی است. تماشای این فیلم را از دست ندهید.